Kategori: Genel

Unutmak, ne kadar zor. Zor, çünkü büyük veri denilen oldukça büyük bir bilgisayar ağına hapsolmuş vaziyette yaşıyoruz. Cemil Meriç TV için ”aylak insanın, düşünmeyen insanın bataklığı” der. (Mealen.) Artık, aylaklık bile bir değer kazanır, büyük veri karşısında. Hiç kımıldamadan insanlar büyük internet ağının uzayında kayıt altında. Resimleri, videoları, her anları… Silinmez. Orada öylece kalır. Oysa,…

Ne olursa olsun, insan başa döner. Tıpkı yağmurun yağması gibi. Bulutlar yüklü olduğu suyu bırakmıyorsa ona yağmur diyemediğimiz gibi, yapıp ettiklerimiz bizim kim olduğumuzu vurgulamıyorsa kimliksiz bir hayata mahkûmuz demektir. Modern dünya soğuk bir kış gibi. Modernizm ile eski dünyayı ayıran en büyük özellik tahayyül gücü. Eskiler daha fazla tahayyül gücüyle bu dünyaya bir cevap…

”Herkesin bahanesi var, senin yok. Günahlı bir gölgenin serinliğinde biraz bekleyebilirsin. Daha sonra burada kalamazsın, başa dönemezsin ama dön. Eve dön! Şarkıya dön! Kalbine dön!” diyor, İsmet Özel. Ve ekliyor ” Sen ve yağmur başa dönemezsin… Eve dön, şarkıya dön, kalbine dön…” Eve dönüş kalbe dönüşten başka bir şey olamaz. Şarkıya dönmek ise hayata ve…

Takribi bir ay oldu. Sayfamda yazı yayınlamayalı. Yeni yazı taslakları oluşturmak ve yeni yazılar için yeterli bir süre. ”…Ve güldün rengârenk yağmurlar yağdı İnsanı ağlatan yağmurlar yağdı…” diyor Sezai Karakoç. Kısacası rengârenk olmayan yağmurlar da var. Yani, gri kül rengi veya artık yağlardan görünmeyen bir karalıkta olan. O da galiba insanın hiç ağlamaması olsa gerek.…

Bir zamanlar birlikte inanıyorduk.Aynı masallarla büyüyor, aynı bayraklara bakıyorduk.Tanrımız, toprağımız ve tarihlerimiz ortaktı.Toplumsal anlatılar, varlığımızı anlamlı kılıyordu. Sonra birey doğdu.Ve birey, kendini kutsal metnin satır aralarında değil, aynada aramaya başladı.Kutsal anlatılar çatladı.Çünkü artık herkes kendi hikâyesinin tanrısıydı. Kurtuluş bir halk hareketi değil, bir kişisel gelişim kursu oldu.Topluluklar dağıldı, kimlikler çoğaldı.Çoğaldıkça yalnızlaştık. Kültür, artık bir yaşama…

Güney Amerikalı yazar Eduardo Galeano Yürüyen Kelimeler kitabında ”Düğünlerin aşktan, cenazenin ölülerden ve tapınağın Tanrı’dan daha önemli olduğu değersiz, yavan bir çağda yaşıyoruz.” der. Kadim iktidarlar kendilerini hanedanlara ve bu hanedanların meşruluğunu Tanrıdan aldıklarına inandıklarından ve inandırdıkların kendilerinin yerlerine başkaları düşünmek dahi siyasetle yani ölümle sonuçlanırdı. İktidar olgusu ve yansımaları daha basit işliyordu. Modern iktidarlarsa…

Genellikle abisi İmam Gazali’yi biliriz. Binleri peşinden koşturan ve okutturan İmam Gazali’yi bile dikkatini celp eden ve kıskandıran bir şiir yazar ve abisi ” Biz aradık, o buldu.” demiştir. ”Senin gönlün dâima meshûr ve müsahhardır, mâzursun Gamın ne olduğunu aslâ bilmedin, mâzursun Ben sensiz bin gece kan yuttum Sen bir gece sensiz kalmadın, mâzursun” ”Abdullah…

Ve sen ağladın. Gökler ağladı. Senin ağlayışın bir duaydı. Gökler, cevabını gözyaşıyla verdi.

“Andolsun ki insan hüsrandadır.”(Asr Suresi) Sure, nasıl başlıyor: ”Asra yemin olsun ki, İnsan mutlaka hüsrandadır. Ancak iman edenler, iyi amel işleyenler, birbirlerine hakkı tavsiye eden ve sabrı tavsiye edenler bunun dışındadır.” Hüsran, Düş kırıklığı, Her insan mutlu olmak veya mutluluk peşinde koşarken günlerini çekiriyor. Mutluluk, maddeten bir olaydır. Varış yeri yani mutluluk veren her neyse…